مسابقه موش و گربه در ايران

در دالان اصلی ساختمان کهنه قدرت ایران، میان محمود احمدی نژاد، رییس دولت و ولی فقیه وی، آیت اله علی خامنه ای درگیری بالا می گیرد و به تلخی می گراید. آخرین دور کشمکش در ماه آوریل (اوایل اردیبهشت) آغاز شد، هنگامی که آقای احمدی نژاد فهمید که حیدر مصلحی وزیر اطلاعات در دفتر رییس دفتر و وابسته نزدیک وی، اسفندیار رحیم مشایی، ابزار شنود گذاشته است. آقای احمدی نژاد، آقای مصلحی را اخراج کرد ولی آقای خامنه ای که از مشایی خوشش نمی آید مصلحی را به سرعت در مقام خود ابقا نمود.
پس از ماجرای قهر، آقای احمدی نژاد در جلسات هیات دولت حاضر نشد، سفری به مقدس ترین شهر ایران یعنی قم را به لغو کرد و بیش از یک هفته از حضور در انظار عمومی خودداری کرد. وی سرانجام از چنبره قهر خود بیرون آمد و نزدیک 300 تن از نمایندگان مجلس در نامه ای وی را ملزم به احترام به تصمیم آقای خامنه ای دانستند و خواستار از سر گیری وظایفش شدند. برخی نیز اشاره ای جزیی کردند که وی مجرم است و باید به دادگاه احضار شود.

به نظر نمی رسد که رییس دولت به این زودی بر این سخنان سر تعظیم فرود آورد. او در مجلس، پارلمان ایران، همدستان کافی دارد که می توانند با رقیبان وی سرشاخ شوند و از حمایت نسبتا خوبی نیز در مناطق روستایی برخوردار است. مقامات میانی سپاه پاسداران و بسیج -دسته شبه نظامی چماقداران داوطلب- همچنان از وی و برخی از روحانیون طرفدارش پشتیبانی می کنند. هنوز هیچ نشانی از قمر در عقرب در طالع سیاسی وی دیده نمی شود.

ولی شاید این شرایط دیری نپاید. آقای احمدی نژاد یارانه را حذف ها کرده؛ یارانه های نان، سوخت و دیگر اقلام که ارزش کل آن ها به 100 میلیارد در سال برآورد می شود. مردم تنگنا را رفته رفته درک می کنند. در هفته های اخیر کارگران کارخانه ها به خاطر عدم پرداخت حقوق در برابر ساختمان دفتر ریاست جمهوری لب به شکایت گشوده و در جنوب (کشور) شماری از کارگران دست به اعتصاب زده اند.

مهم تر این که رییس دولت به ولی فقیه که همیشه درباره صلاح مملکت حرف آخر را می زند دیگر نمی تواند تکیه کند. در گذشته هرگاه صحبتی از آقای خامنه ای بوده، احمدی نژاد با احتیاط قدم به ماجرا گذاشته است. هر دوی آن ها محافظه کارند. به ندرت درباره مسائلی مانند برنامه هسته ای ایران و سیاست های منطقه ای با یکدیگر تفاوت دید داشته اند. کشمکش، بر سر قدرت داخلی است؛ قدرت اقتصادی و قدرت سیاسی.

به بیرون از خانه درز نکند

آقای احمدی نژاد به نتیجه انتخابات عمومی (مجلس) مارس سال آینده چشم دارد؛ نتیجه ای که زمینه را برای انتخابات ریاست جمهوری 2013، زمان پایین آمدن احمدی نژاد از مسند قدرت آماده می کند. گمان بر این است که وی مشتاق است که آقای مشایی، که دخترش با پسر وی ازدواج کرده، را بر این جایگاه بنشاند. ولی رییس دفتر (احمدی نژاد) با گرایش های روشنفکر مابانه (لیبرال) خود خشم بسیاری از محافظه کاران را برانگیخته است. وی حتا اسراییل را با لحن دوستانه ای خطاب قرار داده و با دفاع میراث ملی ایران به جای میراث اسلامی سعی در قهرمان پروری «ملی» به جای «اسلامی» داشته است.

ولی فقیه قرار بوده که آلوده دخالت آشکار و فعال در سیاست های دنیوی نشود. وی در سفر به جنوب ایران در ماه گذشته دولت را ستود و تاکید کرد که تنها زمانی که او احساس کند که مصلحت نظام نادیده گرفته شده مداخله خواهد کرد. ولی هر بار که آقای احمدی نژاد، ولی فقیه را وادار به دخالت در سیاست های پیش پا افتاده می کند، آقای خامنه ای لرزان تر از پیش به نظر می رسد. رهنمودهای والا و بیکران مقام رهبری دیگر بر کران آقای احمدی نژاد سایه نمی افکند. او اکنون آن سوی گود ایستاده است.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: